เมล็ดพันธุ์แห่งความรัก
หญิงชราคนหนึ่งนั่งรถไฟไปยังสถานีสุดท้าย จากนั้นเธอจะนั่งรถกลับไปที่บ้านของเธอทุกวัน ขณะที่เธอกำลังนั่งบนรถไฟ เธอจะนั่งชิดขอบหน้าต่างและเปิดหน้าต่างไว้เสมอ เธอหยิบบางอย่างออกจากกระเป๋าและโยนออกไปข้างนอก เธอทำเช่นนี้ทุกวันจนคนขายตั๋วเคยชินกับสิ่งที่เห็น
วันหนึ่งมีคนถามเธอว่า “คุณกำลังทำอะไรหรือ”
เธอตอบว่า “ฉันโยนเมล็ดกุหลาบ” เขายิ้มเยาะ “เมล็ดอะไรนะ”
เธอตอบว่า “ใช่..เมล็ดกุหลาบ เพราะฉันมองจากหน้าต่างและเห็นว่าข้างถนนดูมืดมน ไร้ชีวิตชีวา ฉันเป็นคนที่ชอบเดินทาง ฉันอยากให้ดวงตาของฉันเพลิดเพลินด้วยสีสันของดอกไม้”
ชายผู้นั้นหัวเราะเยาะในคำพูดของหญิงชราและตอบแกมประชดประชันว่า
“ฉันไม่คิดอย่างนั้น ดอกไม้จะเติบโตได้อย่างไรบนทางรถไฟ”
เธอตอบว่า “ใช่…ฉันรู้ว่าเมล็ดกุหลาบมากมายต้องสูญเปล่า แต่บางเมล็ดก็ตกลงบนพื้นดิน และเมื่อวันนั้นมาถึงดอกไม้จะเบ่งบานสวยงาม” ชายคนนั้นพูดว่า “แต่มันก็ต้องการน้ำด้วยนะ”
หญิงชรากล่าวว่า “ฉันทำในสิ่งที่ฉันมีและทำได้และต้องมีวันที่ฝนตกลงมาบ้าง”
ชายคนนั้นลงจากรถไฟโดยคิดว่าหญิงชราคงจะมีภาวะสมองเสื่อม
หลายวันหลายเดือนผ่านไป ชายคนนั้นกลับมานั่งรถไฟ ขณะที่เขานั่งอยู่บนรถไฟที่กำลังแล่น เขาเหลือบไปเห็นดอกไม้ที่เติบโตบนขอบถนนเต็มไปหมด เขาเห็นทิวทัศน์เปลี่ยนไปเรื่อยๆ สีสันของดอกไม้ลอดผ่านช่องหน้าต่างรถมากมาย ดูเพลินตา ชายคนนั้นลุกขึ้นจากที่นั่งเพื่อมองหาหญิงชราคนนั้น แต่ไม่พบเธอ เขาถามคนขายตั๋วถึงหญิงชราคนนั้น คนขายตั๋วบอกกับเขาว่า หญิงชราเสียชีวิตแล้ว เมื่อหลายเดือนก่อน
ชายคนนั้นคิดถึงหญิงชรา เขาพึมพำกับตัวเองว่า “ดอกไม้เติบโตขึ้นแล้ว แต่จะมีประโยชน์อะไร หญิงชราได้ตายจากไปแล้ว เธอไม่ทันเห็นความงาม ดอกไม้ที่เธอปลูก”
ขณะเดียวกัน ที่นั่งข้างหน้าของชายคนนั้น เขาได้ยินเด็กสาวพูดกับพ่อของเธออย่างมีความสุข
เธอพูดว่า “พ่อ ดูทิวทัศน์ที่สวยงามนี้ซิค่ะ ดูดอกไม้เหล่านี้ มันสวยงามเหลือเกิน”
ชายหนุ่มจึงตระหนักรู้ถึงความหมายของงาน ที่หญิงชราทำ แม้เธอจะไม่ได้เพลิดเพลินกับทิวทัศน์ของดอกไม้ก็ตาม แต่เธอก็ได้มอบของขวัญที่สวยงาม ให้กับผู้คนมากมาย
จงพยายามกระจายเมล็ดพันธุ์แห่งความรักและความสุขให้คนอื่น
แม้จะไม่ได้รับการขอบคุณย้อนกลับมาถึงคุณก็ตาม
จาก นิตยสารแม่พระยุคใหม่ ฉบับที่ 259 ปีที่ 44 มกราคม – กุมภาพันธ์ 2025/2568 หน้า 37
